فرارسیدن ماه پر از حزن و غم و اندوه، ماه محرم بر تمامی شیفتگان امام حسین(ع) تسلیت باد.

سال دهم هجرت بود و پیامبر از آخرین سفر حج خود باز می گشت، انبوهی که تعدادشان را تا صد و بیست هزار رقم زده اند او را بدرقه می کردند تا اینکه به پهنه بی آبی به نام غدیر خم رسیدند.

نیم روز هیجدهم ذی الحجه بود که ناگهان پیک وحی بر رسول خدا(ص) نازل شد و از جانب خدا پیام آورده که: «ای رسول آنچه از جانب پروردگارت بر تو نازل شده به گوش مردم برسان و اگر چنین نکنی رسالت او را ابلاغ نکرده ای و خداوند تو را از گزند مردمان حفظ خواهد کرد». پیامبر دستور توقف دادند و همگان در آن بیابان بی آب و زیر آفتاب سوزان صحرا فرود آمدند و منبری از جهاز شتران برای پیامبر ساختند و رسول خدا بر فراز آن رفته و روی به مردم کردند و فرمودند: ای مردم به زودی من از میان شما رخت بر می بندم، آنگاه دست علی(ع) را در دست گرفت و بالا برد که همگان او را در کنار رسول خدا دیدند و شناختند. سپس فرمود: خداوند مولای من و من مولای مؤمنان هستم و بر آنها از خودشان سزاوارترم. ای مردم هرکس که من مولا و رهبر اویم این علی هم مولا و رهبر اوست و این جمله را سه بار تکرار کرد و چنین ادامه داد:

پروردگارا! دوستان علی را دوست بدار و دشمنان او را خوار.

روز عرفه روز دعا و نيايش است و اگر چه روزه آن روز مستحب است، ليكن اگر روزه گرفتن آن روز موجب ضعف شود، آن گونه كه انسان نتواند دعاهاى اين روز را بخواند، خواندن دعا بر روزه گرفتن مقدم است. (بحار، 123/ 94 124 )
نقش نيايش در وصول به رحمت بيكران الهى، با بيان امام صادق (ع) كه فرمود: «الدُّعاء كهف الإجابة كما أنّ السّحاب كهف المطر» (كافى، 471/ 2)به خوبى روشن است. طبق اين بيان نورانى همان طور كه ابر، قرارگاه باران است، دعا نيز قرارگاه اجابت است. به بيان ديگر، اجابت در درون دعاست، همانطور كه باران در نهاد ابر تعبيه شده است، بنابراين، چنانچه كسى با حسن ظن و خالصانه و عارفانه و به نحو عام دعا كند، خدا هم اجابت خواهد كرد. بخش مهمّى از پيروزى انبياى بزرگ (ع) نيز به بركت دعا بوده است زيرا تظاهرات و عمليات، بخش «جسمانى» پيروزى را تشكيل مى‏دهد ولى دعا و نيايش «روح» ظفر است چنانكه امام على‏بن موسى‏الرضا (ع) همواره به اطرافيان خويش مى‏فرمود: بر شما باد به سلاح پيامبران: «عليكم بسلاح الأنبياء» آنگاه در پاسخ اينكه سلاح آنان چه بود؟ مى‏فرمود: دعا. (كافى، 471/ 2 )دعا تنها چيزى است كه خدا آن را به انسان تمليك كرده است. انسان جز دعا و تضرع در پيشگاه خداوند مالك چيزى نيست: «يا سريع الرضا اغفر لمن لا يملك إلّا الدّعاء» (مفاتيح الجنان، دعاى كميل) از اين رو در برابر دشمن درون، سلاحى جز ناله ندارد: «و سلاحه البكاء» (مفاتيح الجنان، دعاى كميل) دشمن بيرون را مى‏توان با سلاح سبك و سنگين از پا درآورد ولى شيطان و دشمن سرسخت درون را تنها با اشك در برابر خدا مى‏توان رام كرد. بنابراين، كسى كه اهل ناله نيست، مسلح نيست و اگر كسى مسلح نباشد پيروز نخواهد شد زيرا انسان تا زمانى كه خود را مى‏بيند، خدا را نمى‏بيند و به درگاه او تضرّع و اظهار عجز نمى‏كند، وقتى ننالد در نبرد با اهريمن درون و بيرون شكست مى‏خورد.

گرچه همة حالات زندگى براى نيايش مناسب است ولى دوران پربار حج و حضور در مواقف آن، شكوه بيشترى براى دعا و تأثير فراوانترى براى نيايش به درگاه پروردگار جهان دارد و چون دعا از ضمير صاف، مورد قبول است و احرام و آهنگ كعبة ازاد و پاك، در تصفية ضمير تأثير به سزايى دارد، نيايش در حج و دعا در مواقف آن بهترين اثرها را به همراه خواهد داشت. از اين رو براى هر برنامه از مناسك حج. دستور ويژه‏اى در مورد نيايش داده شده است و عمدة آن دعاى عرفه در صحراى عرفات و همراه تودة مردم گرد آمده از سراسر جهان و عشاق مشعر و مشتاقان كوى مناست.
روايات فراوانى دربارة اعمال روز عرفه و هنگام وقوف در عرفات، به ويژه كيفيت دعا در آن موقف نقل شده كه بخشى از آنها در خصوص دعاهاى آن روز، مانند دعاى عرفه امام حسين و دعاى امام سجّاد (ع) است و بخشى نيز در اهتمام و ترغيب به دعا كردن به ديگران است، به گونه‏اى كه برخى شاگردان اهل بيت عصمت و طهارت (ع) همه همّ خود را در آن سرزمين كه دعاها در آن مستجاب است، صرف دعا براى غير مى‏كردند.
على‏بن ابراهيم در اين باره از پدرش نقل كرده كه گفت: عبدالله بن جندب را در عرفات ديدم كه زمانى طولانى دست به سوى آسمان بلند كرده، سيلاب اشك از گونه‏هايش بر زمين سرازير بود، به گونه‏اى كه من شخص ديگرى را اينچنين در حال مناجات نديدم. هنگامى كه مردم از عرفات عازم مشعر بودند به او گفتم: كسى را بهتر از تو در حال نيايش نديدم. عبدالله گفت: به خدا سوگند در آن حال فقط برادرانم را دعا مى‏كردم زيرا از امام كاظم (ع) شنيدم كه فرمود: كسى كه به دور از چشم برادر (ايمانى) اش در حق وى دعا كند از جانب عرش ندا داده مى‏شود كه صدهزا برابر آنچه براى او خواستى نصيب تو خواهد شد: «من دعا لأخيه بظهر الغيب نودى من العرش: ولك مأة ألف ضعف مثله». پس شايسته نبود كه من صدهزار برابر دعاى مستجاب را به خاطر يك دعا كه برآورد شدنش معلوم نيست واگذارم. (كافى، 508/ 2 و 465/ 4 )مشابه اين نقل، دربارة ديگر صحابه نيز روايت شده است. (كافى، 465/ 4 466 ).

(با تشکر از همراه خوب آشنای دل(قطره) که این مطلب زیبا رو ارسال کردند.)

در غم شهادت امامی به سوگ نشسته ایم که دربیست وپنج سالگی به سوی اجدادش رخت بر بست.مردی که بیست و پنج سال خورشید را به خجلت واداشت بیست وپنج بهار را رویاند و شکوفاند و خود فروزان تر از خورشید تابید و درخشید. واینک کودکان پژمرده و داغدار و گریان بهارگیران سایه دتهایی اند که برسرشان باران مهر ببارد و بر دامانشان گل عاطفه نثار کند.هم اکنون، پاره زخم های دلمان، سرباز کرده است و قناتی از غم، در قنوت نگاه مان جاری است.

امام محمدتقی(ع) در دهم رجب سال 195 ه.ق بدنیا آمد. نام آن حضرت محمد و کنیه او ابوجعفر و مشهورترین القاب او تقی و جواد است.

پس از شهادت جانگداز حضرت رضا(ع) دراواخر ماه صفر سال 203 ه.ق مقام امامت به فرزند ارجمندش حضرت جواد الائمه(ع) انتقال یافت. مأمون خلیفه عباسی که همچون سایر خلفای بنی عباس از پیشرفت معنوی و نفوذ باطنی امامان معصوم و گسترش فضایل آنها در بین مردم هراس داشت، سعی کرد ابن الرضا را تحت مراقبت خاص خویش قرار دهد. تا اینکه آن حضرت در 25 سالگی به شهادت رسیدند.

آن گاه که درهای آسمان گشوده شد و پرتویی از نور رخشان امامت بر زمین تابید، مژده ای شادی بخش، دلهای زمینیان را فرا گرفت و تاریکنای سلطه گری و هواپرستی، با زایش رهبری ربّانی و رهاننده، به رسوایی افتاد.

یازدهم ذی القعده سال 148 هجری که امام رئوف ما در شهر مدینه به دنیا آمد. پدر ایشان امام موسی بن جعفر(ع)، یعنی امام هفتم شیعیان و مادرشان بانویی بزرگوار و خردمند به نام(تکتم) یا(نجمه) بود، زاده شد و علی بن موسی الرضا علیه السلام به عنوان سرچشمه ای از نیکی و مهربانی و هدایت رخ نمود، پناهگاهی پدید آمد که خداپرستان را در خود گرد آورد.

نام ایشان(علی) است، ولی بر اساس شیوه ای که در میان اعراب مرسوم است، به وی ابوالحسن می گفتند. دوران حیات امام هشتم اوج گیری گرایش مردم به اهل بیت و دوران گسترش مردمی این خاندان است.

چنان که می دانیم امام از جایگاه مردمی شایسته ای برخوردار بود و در همان شهر که مأمون با زور حکومت می کرد او مورد قبول و مراد همه مردم بود و بر دلها حکم می راند.

هشتم آبان روز نوجوان در ایران یادبود شهادت نوجوانی است که در نوجوانی به یکباره قله های شرف و انسانیت و غیرت را پیمود، که چه بسیار اهل ریاضت  و سیر و سلوک در پیمودن این راه پرفراز و نشیب بر این رهگذر الهی غبطه می خورند.

شهید فهمیده یکی از هزاران نونهال فهمیده، و دانش آموز بسیجی کشور ماست که با نثار خون پاک خویش بر طراوت و سرخی خون شهدای انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی افزود. وی دوران کودکی و نوجوانی خود را به صورتی سپری کرد که همواره آبستن حادثه ای بود. حوادثی که در شکل گیری شخصیت او مؤثر واقع شد. او با سرمایه عظیمی از فهم و درک و درایت انقلابی و اسلامی خویش و به دنبال طوفان حوادث انقلاب، وارد جنگ تحمیلی شد و با وجود سن کم، خود را به خونین شهر قهرمان رساند و با اقدامی آگاهانه و شجاعانه، نام خود را در دفتر شهیدان هماره زنده تاریخ ثبت کرد.

ای چلچراغ خطه ی ایران خوش آمدی

                   ای از سلال میر امیران خوش آمدی

ای بدر هشتم، از آن شمس بی بدیل

                   معنای عشق و جوهر ایمان خوش آمدی

جان فدای مقدمت ای پور بوتراب

                  ای جلوه گاه تابش عرفان خوش آمدی

ای مقتدا و پیر حکیمان خوش آمدی

                                         محمود قنبری(شاهد)

راه درست و درستی بوسیله خاندان محمّد(ص) شناخته شد و در خانه های مقدس اینان قرآن فرود آمد. این خانواده بزرگ حجّت ها و راهنمایانند مردم را. آری به ساحت مقدس این خاندان و به نیای بزرگوارشان پیامبر اکرم(ص) هیچ شک و ریبی راه ندارد. بر محمّد و آل پاکش صلوات.

شهر قم گر شهر علم است، از وجود فاطمه معصومه است. بر وجود نازنینش صلوات.

شهر قم، شهر عزیز و برتر است. شهر قم گر بوی خوش دارد، از قدوم مبارک فاطمه اطهر است. بر گل خوشبوی امام موسی کاظم(ع) صلوات.

فاطمه معصومه(س) اولین دختری است که روحش از علم لبریز بود و بعد از پدرش، مشکل گشای مردم از لحاظ علم بود. بر معرفت بی انتهای فاطمه صلوات.

او دختری است که پدر از علم فراوانش به او می بالید، زیرا که خود او را تربیت کرده بود. به تک ستاره فروزان قم، شهر علم و معرفت صلوات.

خدا را شکر می گوییم که الگوی ما دختری است که قدوم مبارکش برکتی شد از مدینه تا ایران. ما دختران مسلمان ایرانی به خود می بالیم که روز ولادت حضرت معصومه(س)، آنکه روحش از علم و عمل لبریز بود به روز دختر نام گذاری شد. روز دختــــــر مبــــــــــارک...

سالهاست که در انتظار دیدن جمالت چشم انتظاریم. به هر گلی می رسیم بوی تو را در آن جست و جو می کنیم تا شاید نشانی از تو بیابیم و بتوانیم گرمای وجودت را با تمام وجودمان حس کنیم، چه زیباست لحظه وصال!

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم                         بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

                                                 اللّهم عجل لولیّک الفرج

مهربان پروردگار! به پاسداشت مهرورزی تو، روزه گرفتیم و اکنون به نماز فطرت، پاک می رویم و در آبی رحمتت، روح و جان می شوییم و تن پوش آمرزش بر تن می نماییم. در این لحظه های سبز استجابت، شاخه های نخل آرزو را در دست می گیریم و ظهور موعود آخرین را از تو می خواهیم. مسلمانان روزه دار که ماه رمضان را به روزه داری به پا داشته و از خوردن و آشامیدن و بسیاری از کارهای مباح دیگر امتناع ورزیده اند، اکنون پس از گذشت ماه رمضان در نخستین روز ماه شوال اجر و پاداش خود را از خداوند می طلبند، اجر و پاداشی که خود خداوند به آنان وعده داده است.

عید فطر یکی از دو عید بزرگ در سنت اسلامی است که درباره آن، احادیث و روایات بی شماری وارد شده است.